جزئیات تازه از پرواز از روی پشت بام

اگر به دنبال اطلاعات دقیق درباره «پرواز از روی پشت بام» هستید، در ادامه این مطلب تازه‌ترین اطلاعات، جزئیات و نکات مهم این موضوع را مشاهده خواهید کرد.

در ادامه، تمامی اطلاعات موجود درباره این موضوع به صورت یکجا گردآوری شده است تا بتوانید بدون نیاز به مراجعه به منابع مختلف، جزئیات کامل را مطالعه کنید.

مرحوم آقا شیخ مرتضی زاهد خود نقل می­کند که:

یک روز به بالای یکی از پشت بام­های امام زاده سیّد اسماعیل علیه السلام رفتم و در آنجا رو به سوی حرم امام حسین علیه السلام به زیارت عاشورا مشغول شدم. آن روز بعد از اینکه زیارت عاشورای من تمام شد، احساس و ادراکی خارق العاده در من پیدا شد. در آن لحظات احساس می­کردم می­توانم در هوا پرواز کنم؛ احساس می­کردم برای پایین آمدن از پشت بام، لازم نیست از پله­ها استفاده کنم. در همان لحظه به خودم تکانی دادم و دیدم با یک اراده می­توانم در هوا معلق بمانم. می­خواستم از همان بالای پشت بام و بدون استفاده از پله و نردبان به حیات امام زاده بیایم، ولی چون چند نفر در حیات امام زاده سیّد اسماعیل علیه السلام حضور داشتند از این عمل منصرف شدم و به صورت عادی از پله­ها پایین آمدم و به سوی خانه به راه افتادم.

آن روز در حالی که به سوی خانه می­رفتم از این قوّت و نیرویی که پیدا کرده بودم مقداری شگفت زده شده بودم و در دلم از خودم خوشم آمده بود. اما خداوند فقط با کمی فاصله و لحظاتی بعد مرا بیدار و ادب کرد!

تازه وارد خانه شده بودم که صدای در خانه بلند شد. به سمت در رفتم و در را باز کردم. پیرزنی ساده و مؤمن در جلوی خانه ایستاده بود، آن پیرزن تا نگاهش به من افتاد شروع به صحبت کرد و گفت: آقا شیخ مرتضی! آقا شیخ مرتضی! من امروز برای سلام دادن و زیارت امام حسین علیه السلام به بالای پشت بام خانه مان رفته بودم. بعد از اینکه زیارتم تمام شد و خواستم از بالای پشت بام به پایین بیایم، ناگهان احساس کردم لازم نیست برای پایین آمدن، از پله­ها استفاده کنم؛ دیدم می­توانم به هوا بلند شوم و در حیاط فرود آیم. بعد از اطمینان، همین کار را هم کردم و از بالای پشت بام به حرکت در آمدم و به حیاط پا نهادم!

آقا شیخ مرتضی زاهد بعد از نقل این قضیه گفته بود:

ببینید، خداوند با این پیرزن خواست به من حالی کند که­ای مرتضی! زیاد به خودت مطمئن نباش و از خودت خشنود و راضی نباش؛ چرا که این حالت و نیرویی که برای تو پیدا شد، برای پیرزن­های خانه نشین و بی ادّعا نیز پیدا می­شود و زیاد مهم نیست![1] 

[1] - آقا شیخ مرتضی زاهد، محمّد حسین سیف اللهی،ص 105-106