پرواز از روی پشت بام

مرحوم آقا شیخ مرتضی زاهد خود نقل میxadکند که:

یک روز به بالای یکی از پشت بامxadهای امام زاده سیّد اسماعیل علیه السلام رفتم و در آنجا رو به سوی حرم امام حسین علیه السلام به زیارت عاشورا مشغول شدم. آن روز بعد از اینکه زیارت عاشورای من تمام شد، احساس و ادراکی خارق العاده در من پیدا شد. در آن لحظات احساس میxadکردم میxadتوانم در هوا پرواز کنم؛ احساس میxadکردم برای پایین آمدن از پشت بام، لازم نیست از پلهxadها استفاده کنم. در همان لحظه به خودم تکانی دادم و دیدم با یک اراده میxadتوانم در هوا معلق بمانم. میxadخواستم از همان بالای پشت بام و بدون استفاده از پله و نردبان به حیات امام زاده بیایم، ولی چون چند نفر در حیات امام زاده سیّد اسماعیل علیه السلام حضور داشتند از این عمل منصرف شدم و به صورت عادی از پلهxadها پایین آمدم و به سوی خانه به راه افتادم.

آن روز در حالی که به سوی خانه میxadرفتم از این قوّت و نیرویی که پیدا کرده بودم مقداری شگفت زده شده بودم و در دلم از خودم خوشم آمده بود. اما خداوند فقط با کمی فاصله و لحظاتی بعد مرا بیدار و ادب کرد!

تازه وارد خانه شده بودم که صدای در خانه بلند شد. به سمت در رفتم و در را باز کردم. پیرزنی ساده و مؤمن در جلوی خانه ایستاده بود، آن پیرزن تا نگاهش به من افتاد شروع به صحبت کرد و گفت: آقا شیخ مرتضی! آقا شیخ مرتضی! من امروز برای سلام دادن و زیارت امام حسین علیه السلام به بالای پشت بام خانه مان رفته بودم. بعد از اینکه زیارتم تمام شد و خواستم از بالای پشت بام به پایین بیایم، ناگهان احساس کردم لازم نیست برای پایین آمدن، از پلهxadها استفاده کنم؛ دیدم میxadتوانم به هوا بلند شوم و در حیاط فرود آیم. بعد از اطمینان، همین کار را هم کردم و از بالای پشت بام به حرکت در آمدم و به حیاط پا نهادم!

آقا شیخ مرتضی زاهد بعد از نقل این قضیه گفته بود:

ببینید، خداوند با این پیرزن خواست به من حالی کند کهxadای مرتضی! زیاد به خودت مطمئن نباش و از خودت خشنود و راضی نباش؛ چرا که این حالت و نیرویی که برای تو پیدا شد، برای پیرزنxadهای خانه نشین و بی ادّعا نیز پیدا میxadشود و زیاد مهم نیست![1]